📝தலைப்பு: கலங்கும் மனதிற்கு கலங்கரை விளக்கம்- 'தவக்குல்' எனும் அசைக்க முடியாத இறை நம்பிக்கை:

 முன்னுரை: நிலையற்ற வாழ்வும், நிம்மதி தேடும் மனமும்

​இந்த அவசர உலகில், நிச்சயமற்ற எதிர்காலத்தை எண்ணிப் பயந்து, நிம்மதியைத் தொலைத்துத் திரியும் மனிதர்கள் எத்தனை பேர்? "நாளை என்ன நடக்குமோ?" என்ற கேள்விக்குறிதான் பலருடைய தூக்கத்தைச் சிதைக்கும் அரக்கனாக மாறிவிட்டது. அலைகளுக்கு நடுவே சிக்கிய படகைப் போலத் தத்தளிக்கும் மனித மனதிற்கு, இஸ்லாம் வழங்கும் மிகச்சிறந்த நங்கூரம் தான் "தவக்குல்". இது வெறும் வார்த்தையல்ல; இது வாழ்க்கையை அணுகும் ஒரு நேர்த்தியான கலை. நம்முடைய முயற்சிகளை முழுமையாகச் செய்துவிட்டு, அதன் முடிவுகளை இறைவனின் கைகளில் ஒப்படைத்துவிட்டு, கவலையின்றி நிம்மதியாக உறங்கும் அந்த மனோபாவமே 'தவக்குல்' ஆகும்.

​தவக்குல்: முயற்சியும் நம்பிக்கையும் இணைந்த அழகிய பயணம்

​பலரும் நினைப்பது போல, தவக்குல் என்பது கைகளைக்கட்டிக் கொண்டு சும்மா இருப்பதல்ல. மாறாக, அது உழைப்பின் உச்சம் மற்றும் நம்பிக்கையின் சிகரம். "ஒட்டகத்தைக் கட்டிவிட்டு, பின்னர் இறைவனிடம் பொறுப்பை ஒப்படை" என்ற நபிமொழி நமக்கு உணர்த்துவது இதைத்தான். நீங்கள் விதைக்காமல் அறுவடை செய்ய ஆசைப்படுவது முட்டாள்தனம்; ஆனால், விதைத்துவிட்டு, "மழை பொழிவதும், பயிர் வளர்வதும் என் இறைவனின் கையில் உள்ளது" என்று நம்புவதே உண்மையான இறைச்சார்பு. நம்முடைய அறிவுக்கும், சக்திக்கும் அப்பாற்பட்ட விஷயங்களை, அகிலத்தை நிர்வகிக்கும் அந்தப் பேரறிவாளனிடம் விட்டுவிடுவதில் கிடைக்கும் நிம்மதிக்கு ஈடு இணை ஏதுமில்லை.

​பறவைகளிடமிருந்து கற்கும் பாடம்

​நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறிய ஓர் அற்புதமான உவமை, தவக்குலின் ஆழத்தை நமக்கு விளக்குகிறது. "நீங்கள் இறைவன் மீது உண்மையான நம்பிக்கை வைப்பீர்களாயின், பறவைகளுக்கு உணவளிப்பது போல அவன் உங்களுக்கும் உணவளிப்பான்." சிந்திக்க வேண்டிய விஷயம் என்னவென்றால், பறவைகள் தங்கள் கூடுகளில் உணவைச் சேமித்து வைப்பதில்லை; நாளைக்கான உணவை நினைத்து அவை இன்று பட்டினி கிடப்பதில்லை. அவை காலையில் வெறும் வயிற்றுடன் நம்பிக்கையோடு சிறகடித்துப் பறக்கின்றன; மாலையில் வயிறு நிரம்பிய நிலையில் கூடுகளுக்குத் திரும்புகின்றன. அந்தச் சிறிய உயிரினத்திற்கு இருக்கும் நம்பிக்கை, ஆறறிவு படைத்த மனிதனுக்கு இல்லாமல் போனது ஏன்? காரணம், நாம் 'காரணங்களை' நம்புகிறோம், அவை 'காரணகர்த்தாவை' நம்புகின்றன.

​துன்பங்களின் சுமையை இறக்கி வையுங்கள்

​வாழ்க்கையில் ஒரு கதவு மூடப்பட்டால், அதை நினைத்து அழுதுகொண்டே இருப்பதை விட, இறைவன் நமக்காகத் திறக்கக் காத்திருக்கும் இன்னொரு கதவைத் தேடுவதே விவேகம். இறைவன் ஒருபோதும் தன் அடியானுக்குத் தீங்கிழைக்க மாட்டான் என்ற உறுதியான நம்பிக்கை வந்துவிட்டால், பெரும் மலையளவு பிரச்சனைகள் கூடத் தூசு போலத் தெரியும். "எனக்கு ஏன் இது நடந்தது?" என்று கேட்பதை விட, "யா அல்லாஹ், இதில் நீ ஏதோ ஒரு நன்மையை வைத்திருப்பாய், நான் உன்னையே சார்ந்திருக்கிறேன்" என்று கூறிப் பாருங்கள்; உங்கள் இதயத்தில் ஏற்படும் அந்த அமைதி அலாதியானது. நெருப்பில் வீசப்பட்டபோதும் நபி இப்ராஹீம் (அலை) அவர்களின் மனதில் இருந்த அந்த 'தவக்குல்' என்னும் குளிர்ச்சிதான், அந்த நெருப்பையே பூஞ்சோலையாக மாற்றியது.

​முடிவுரை: பாரங்கள் இறைவனுக்கே, பயணம் நமக்கே

​ஆகவே, எனதருமை வாசகர்களே! வாழ்க்கைப் பயணத்தில் வரும் மேடு பள்ளங்களைக் கண்டு துவண்டு விடாதீர்கள். இந்தப் பிரம்மாண்டமான பிரபஞ்சத்தையே துல்லியமாக இயக்கிக் கொண்டிருக்கும் அந்த வல்லவன், உங்கள் வாழ்க்கையை இயக்கத் தெரியாதவனா? உங்கள் கவலைகளின் மூட்டையை இறக்கி அவனிடம் வைத்துவிடுங்கள். அவன் பார்த்துக்கொள்வான். நாம் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் ஒன்றே ஒன்றுதான்: நேர்மையான முயற்சி, பிறகு அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை. யார் இறைவனை முழுமையாக நம்புகிறாரோ, அவருக்கு அவனே போதுமானவன். அந்தப் போதுமென்ற மனமே வாழ்வின் பேரின்பம்.